យ៉ាងហោចណាស់ ១ទសវត្សរ៍មកហើយ ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ នៅទូទាំងតំបន់អាស៊ី និងអាហ្វ្រិក មានការពឹងផ្អែកលើប្រទេសចិនកាន់តែខ្លាំង។ ហើយបន្ទាប់ពីមានសង្គ្រាមរយៈពេល ៦សប្តាហ៍របស់សហរដ្ឋអាមេរិក-អ៊ីស្រាអែល លើអ៊ីរ៉ង់ ហើយនិងការវាយប្រហារតបតវិញជាបន្តបន្ទាប់ បណ្ដាប្រទេសដែលពឹងលើខ្សែច្រវាក់ផ្គត់ផ្គង់របស់ចិនមានស្ថានភាពល្អប្រសើរជាងប្រទេសដែលជឿជាក់លើប្រព័ន្ធដឹកនាំដោយអាមេរិក។ 

អ្នកវិភាគឲ្យសារព័ត៌មាន Bloomberg បានលើកយកប្រទេសប៉ាគីស្ថានមកធ្វើជាឧទាហរណ៍។ អ្នកវិភាគរូបនោះ បានលើកឡើងថា រហូតមកដល់ពេលនេះ ប្រទេសនេះគួរតែកំពុងប្រឈមនឹងការដួលរលំសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គមមួយផ្សេងទៀត ដ្បិតប្រទេសនេះតែងតែងាយរងគ្រោះដោយសារការប៉ះទង្គិចតម្លៃថាមពល ព្រោះការនាំចូលថាមពលស្ទើរតែទាំងអស់របស់ខ្លួន ភាគច្រើនឆ្លងកាត់ច្រកសមុទ្រ Hormuz។ 

បើប្រៀបធៀបទៅនឹងស្ថានភាពកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន នៅពេលដែលបន្ទាប់ពីមានការឈ្លានពានរបស់រុស្ស៊ីលើអ៊ុយក្រែន សេដ្ឋកិច្ចមានការដួលរលំទាំងស្រុង វាបង្ហាញពីភាពធន់គួរឲ្យកត់សម្គាល់។ ប្រជាជនប៉ាគីស្ថានបានផ្លាស់ប្តូរទៅប្រើប្រាស់ថាមពលពន្លឺព្រះអាទិត្យយ៉ាងរីករាយ។ បន្ទះសូឡាមិនមែនត្រឹមតែទំនិញមានតម្លៃទាបរបស់ចិនប៉ុណ្ណោះទេ តែវាកំពុងប្រែក្លាយទៅជាប្រភពនៃភាពធន់ជាជាងការរំខាន។ 

ហើយក្រៅពីបន្ទះសូឡា ក្នុងចំណោមទំនិញផ្សេងទៀត រថយន្តអគ្គិសនី ក៏ជាជម្រើសមួយ ដែលប្រទេសនានា កំពុងចាប់អារម្មណ៍ អំឡុងពេលតម្លៃប្រេងសាំងឡើងខ្ពស់នេះ។ ដូច្នេះ វាមិនពិបាកស្រមៃនោះឡើយថា អ្នកធ្វើគោលនយោបាយមកពីជុំវិញពិភពលោកកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ កំពុងសម្លឹងមើលឧទាហរណ៍ដូចនេះ ហើយសន្និដ្ឋានថា ការពឹងលើទីក្រុងប៉េកាំងមិនមែនជាជម្រើសមានហានិភ័យនោះទេ។ 

ប្រទេសខ្លះប្រហែលជាបានចាប់យកឱកាសនោះរួចហើយ។ ការនាំចូលបន្ទះសូឡារបស់ចិន បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរយៈពេល ២-៣ឆ្នាំកន្លងមកនេះ ជាពិសេសនៅទូទាំងអនុតំបន់អាហ្វ្រិកសាហារ៉ា។ ប្រទេសដែលជឿថា សណ្ដាប់ធ្នាប់ពាណិជ្ជកម្មបើកចំហ ដែលគាំទ្រដោយអនុត្តរភាពរបស់អាមេរិក នឹងការពារពួកគេពីផលប៉ះពាល់ កំពុងជួបការលំបាក។ អ្នកដែលបានជ្រើសរើសពឹងផ្អែកលើការនាំចូល និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរបស់ចិន កំពុងបង្ហាញពីភាពធន់មិននឹកស្មានដល់។ 

រឿងនេះនឹងកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ ប្រសិនបើលោក Trump ដកខ្លួនចេញពីឈូងសមុទ្រ ដោយមិនប្រឹងប្រែងបើកច្រកសមុទ្រ Hormuz ឡើងវិញនោះ។ នេះគឺជាការបរាជ័យខាងភូមិសាស្ត្រនយោបាយដ៏ធំជាងការបាត់បង់មុខមាត់ណាមួយ នៅក្នុងសង្គ្រាមអ៊ីរ៉ង់។ លោក Trump ប្រហែលជាគិតថា រូបលោកនឹងត្រូវបានគេចងចាំថា ជាប្រធានាធិបតីដែលបានស្តារភាពអស្ចារ្យរបស់អាមេរិកឡើងវិញ ដោយដោះស្រាយបញ្ហាយូរអង្វែង ដូចជាបញ្ហាវ៉េណេស៊ុយអេឡា អ៊ីរ៉ង់ ហើយប្រហែលជាគុយបាទៀត។ តែផ្ទុយទៅវិញ វាហាក់ដូចជារូបលោក នឹងត្រូវបានគេចងចាំថា ជាប្រធានាធិបតីដែលបានធ្វើឲ្យបាត់បង់តំបន់អាស៊ីទៅឲ្យប្រទេសចិន៕