ជម្លោះទំនងជានឹងផ្លាស់ប្តូរពីគោលដៅយោធាទៅរកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស៊ីវិល ហើយនោះជាការវិវឌ្ឍដ៏គ្រោះថ្នាក់។ យើងបានមើលឃើញស្ថានភាពស្រដៀងគ្នានេះកាលពីខែមីនា នៅពេលដែលប្រធានាធិបតីអាមេរិក បានគំរាមវាយប្រហារលើទីតាំងស៊ីវិលនៅទូទាំងប្រទេសអ៊ីរ៉ង់។

ទីក្រុងតេអេរ៉ង់ បានឆ្លើយតបដោយព្រមានថាខ្លួននឹងសងសឹកទៅលើទីតាំងរបស់សហរដ្ឋអាមេរិកនៅក្នុងរដ្ឋឈូងសមុទ្រ ព្រោះមីស៊ីលរបស់អ៊ីរ៉ង់មិនអាចទៅដល់ដីគោកសហរដ្ឋអាមេរិកនោះទេ។ នោះបានបង្កើតភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅទូទាំងតំបន់ និងបានជំរុញឱ្យមានសម្ពាធនយោបាយយ៉ាងសំខាន់ដើម្បីការពារការគំរាមកំហែងពីការដែលត្រូវបានអនុវត្ត។

បច្ចុប្បន្ន ភាគីទាំងពីរទំនងជាកំពុងឈានទៅរកសេណារីយ៉ូដូចគ្នា។ សហរដ្ឋអាមេរិក ត្រូវបានចោទប្រកាន់ពីការវាយប្រហារលើហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធស៊ីវិលនៅក្នុងប្រទេសអ៊ីរ៉ង់ ខណៈប្រទេសកូវ៉ែតនិយាយថា ការវាយប្រហាររបស់អ៊ីរ៉ង់បានវាយប្រហារលើរោងចក្រថាមពល ប្រេង និងរោងចក្រផលិតទឹក រួមទាំងរោងចក្របន្សាបទឹកប្រៃ។ នោះបង្កើនហានិភ័យនៃវិបត្តិមនុស្សធម៌ ពុំមែនគ្រាន់តែជាវិបត្តិសន្តិសុខប៉ុណ្ណោះទេ។

ប្រទេសកូវ៉ែតពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើការបន្សាបទឹកប្រៃសម្រាប់ការផ្គត់ផ្គង់ទឹករបស់ខ្លួន និងរោងចក្រស្រដៀងគ្នាដែលចាំបាច់នៅទូទាំងរដ្ឋឈូងសមុទ្រ។ ការខូចខាតជាបន្តបន្ទាប់ណាមួយចំពោះរោងចក្របន្សាបទឹកប្រៃអាចធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់ការទទួលបានទឹកស្អាតសម្រាប់មនុស្សរាប់លាននាក់។

ការបំផ្លាញ ឬការធ្វើឲ្យជាប់គាំងរោងចក្រទាំងនេះ អាចបង្កើតស្ថានភាពដ៏មហន្តរាយនៅទូទាំងតំបន់ដែលសន្តិសុខទឹកគឺជាក្តីបារម្ភដ៏ធំរួចទៅហើយ។