វិបត្តិទេសន្តរប្រវេសន៍ បានលេចឡើង ជាការគំរាមកំហែងខ្លាំងជាងគេចំពោះយុទ្ធនាការបោះឆ្នោតឡើងវិញរបស់លោកប្រធានាធិបតី ចូ បៃដិន ហើយខណៈពេលដែលតម្រូវការរបស់ជនអន្តោប្រវេសន៍ ដែលស្វែងរកសិទ្ធិជ្រកកោន និងឱកាសសេដ្ឋកិច្ច កម្រមានភាពបន្ទាន់ជាងនេះណាស់ របៀបដែលជនអន្តោប្រវេសន៍មកពីបណ្តាប្រទេសតំបន់ត្រីកោណភាគខាងជើង ត្រូវបានគេយកចិត្តទុកដាក់នៅសហរដ្ឋអាមេរិក គឺខុសគ្នាខ្លាំងជាងអ្នកដែលមកពីប្រទេស   ហៃទី។

ហេតុអ្វី? ប្រសិនបើអំណះអំណាងពឹងផ្អែកលើជំនួយមនុស្សធម៌ ការគាំទ្រ និងការគោរពសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់មនុស្ស នោះប្រាកដណាស់ថា ជនជាតិហៃទី មិនគួរត្រូវបានបញ្ជូនទៅប្រទេសវិញភ្លាមៗនោះទេ ព្រោះពួកគេភៀសខ្លួនចេញពីផ្ទះសម្បែង ដើម្បីតែការរស់រានមានជីវិតរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ ។

ពុំខុសទេ ខ្ញុំមិនថ្លឹងថ្លែងអំពីមនុស្សជាតិ ឬសុពលភាពនៃតម្រូវការរបស់ក្រុមមួយលើក្រុមផ្សេងទៀត។ ទាំងពីរសមនឹងទទួលបានការគាំទ្រ និងមកពីបរិយាកាសអស្ថិរភាពភាគច្រើន នៅក្នុងប្រទេសកំណើតរបស់ពួកគេដូចគ្នា។

ប៉ុន្តែការពិត គឺជនអន្តោប្រវេសន៍អាមេរិកឡាទីន ដែលជារឿយៗមកសហរដ្ឋអាមេរិកសម្រាប់ហេតុផលសេដ្ឋកិច្ច ត្រូវបានគេយកចិត្តទុកដាក់នៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិកជាងជនជាតិហៃទីខ្មៅដែលភៀសខ្លួនចេញពីរដ្ឋដែលបរាជ័យ គ្មានច្បាប់ និងហិង្សា។ ក្នុងប៉ុន្មានសប្តាហ៍ថ្មីៗនេះ ក្រុមជនអន្ធពាលប្រដាប់អាវុធ បានវាយប្រហារអគារសហព័ន្ធ ប្រជាជនហៃទីរាប់សិបនាក់ ត្រូវបានសម្លាប់ ហើយមនុស្ស ១៥.000 នាក់ បានក្លាយទៅជាអ្នកគ្មានផ្ទះសម្បែង។

អំពើហិង្សានៅទូទាំងប្រទេសហៃទី គឺអាចកត់សម្គាល់បាន ដោយរដ្ឋធានីរបស់ខ្លួនចាប់ផ្តើមដំណាក់កាល កណ្តាល។ សង្គ្រាមក្រុមជនអន្ធពាល បានឲ្យនាយករដ្ឋមន្ត្រីចុះចេញពីតំណែង។ ភាពអាសន្ន និងបម្រាមគោចរពេលយប់ ត្រូវបានប្រកាស ដើម្បីព្យាយាមទប់ស្កាត់ការវាយប្រហាររបស់ក្រុមជនអន្ធពាលនៅទីក្រុង ព័រអូប្រាំង។ ប៉ុន្តែក្រុមជនអន្ធពាល នៅតែមិនយល់ព្រម។ សហរដ្ឋអាមេរិក ក៏បានអនុវត្តការសម្រេចទៅលើគោលនយោបាយមិនសមស្របជាច្រើន ដែលធ្វើឲ្យប្រជាជនហៃទី មានការលំបាក ដូចជាការប្រើទម្រង់កម្មវិធីទូរស័ព្ទចាំបាច់ (CBP One) ដើម្បីស្នើសុំសិទ្ធិជ្រកកោន។ ការរើសអើងជាតិសាសន៍ និងអំពើហិង្សាប្រឆាំងនឹងជនភៀសខ្លួនហៃទី នៅម៉ិកស៊ិក ត្រូវបានចាត់ទុកថា ជាការគំរាមកំហែងដោយអង្គការលើកលែងទោសអន្តរជាតិ។