សៀមរាប ៖ ហូលពិតាន ( ក្រណាត់ធ្វើអំពីសូត្រ លើកជាក្បាច់គោមផ្សេងៗ ឬ រូបសត្វ ក្នុងពុទ្ធសាសនា ឬ រូបពុទ្ធប្រវត្តិ ឬ រឿងជាតក ដែលប្រជាជនកម្ពុជា និយមប្រើជាវត្ថុសក្ការបូជា ដើម្បីដាក់ចងជាពិតានលើព្រះពុទ្ធបដិមា នៅក្នុងវត្តអារាម) បច្ចុប្បន្នសហគមន៍តម្បាញហូលពិតានខ្មែរ នៅខេត្តសៀមរាប កំពុងផលិតតាមធម្មជាតិ និងបណ្តុះបណ្តាលជូនកូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយ ដើម្បីចូលរួមអភិរក្ស។
បើតាមកញ្ញា រិន រដ្ឋា បុគ្គលិកវិទ្យាស្ថាន វាយនភណ្ឌសូត្រប្រពៃណីខ្មែរ នាំមកនូវគំនិតថ្មី ខេត្តសៀមរាប (ហៅកាត់អង្គការ អាយខេធីធី) បាននិយាយថា មានប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនតូច មិនបានដឹងថា នៅក្នុងខេត្តសៀមរាប មានអ្នកផលិតក្រណាត់ធ្វើអំពីសូត្រ ពណ៌ធម្មជាតិ ដែលរក្សាទុកតាំងពីសម័យដើម ដោយអនុវត្តន៍ឡើងតាមលំនាំក្នុងសៀវភៅ និងលំនាំចេញពីសំពត់ចាស់ៗ ដែលបន្សល់ទុកពីចាស់ទុំ បុរាណ បានចងជាឯកសារទុក។ ហើយការជ្រលក់ពណ៌ប្រើដោយធម្មជាតិ ការត្បាញ ស្រាវសូត្រ គឺធ្វើដោយដៃ គឺគ្មានប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ដោយម៉ាស៊ីននោះទេ។ សព្វថ្ងៃអង្គការ បានដាំមន និងចិញ្ចឹមកូននាង មានបុគ្គលិកប្រមាណជាង១០០នាក់ កំពុងបំពេញការងារនេះ។
ទន្ទឹមគ្នានោះដែរ អ្នកស្រី ប៉ៅ ប៉ាក់ អ្នកផលិតហូលពិតាន រស់នៅខេត្ដសៀមរាប បានឲ្យដឹងដែរ សព្វថ្ងៃ ចំពោះការផលិតហូលពិតាន មានការលំបាក ព្រោះនៅពេលធ្វើហូលពិតាន ត្រូវមានអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា ប្រសិនបើមានអារម្មណ៍មិនល្អ ឆេវឆាវ ធ្វើមិនល្អនោះទេ។
អ្នកស្រី ប៉ៅ ប៉ាក់ បានបញ្ជាក់ទៀតថា គ្រប់ហូលពិតានទាំងអស់ រាល់ការជាវរបស់អតិថិជនគ្រប់រូប ត្រូវតែ យកទៅដាក់តាំងលើជញ្ជាំង ឬក៏ប្រគេនព្រះសង្ឃតាមទីវត្តអារាម ហាមផ្តាច់យកមកធ្វើជាសំលៀកបំពាក់ ដោយមានជំនឿពីបុរាណមកថា ប្រសិនបើយើងយកមកធ្វើជាសំលៀកបំពាក់ គឺអ្នកដែលស្លៀកនោះ នឹងទទួលផលបាប។
សូមរំលឹកផងដែរថា សិល្បៈតម្បាញសូត្រ សង្កេតឃើញថា មានសហគមន៍តម្បាញសូត្រមួយចំនួន នៅខេត្តតាកែវ និងខេត្តសៀមរាប កំពុងបន្តថែរក្សារហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ៕
អត្ថបទ ៖ រដ្ឋា










