ចំនួនស្ត្រីជនស៊ីវិលដែលដាក់ពាក្យសុំអាជ្ញាប័ណ្ណកាន់កាប់អាវុធនៅប្រទេសលីបង់ កំពុងកើនឡើង នៅក្រសួងការពារជាតិ។

ភាពជាម្ចាស់កាំភ្លើង នៅក្នុងប្រទេសលីបង់ គឺជាមុខងារមួយ ដែលមានតាំងពីមុនសង្គ្រាមស៊ីវិល ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៧០ ហើយភាពស្មុកស្មាញរបស់វា នៅតែបន្តមានផលប៉ះពាល់ ដោយសារតែការប្រើប្រាស់អាវុធខុស និងផលវិបាកផ្សេងៗ ដែលកើតឡើង។

ខណៈពេលដែលមុខងារនេះ ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងបុរស ការចូលរួមរបស់ស្ត្រី ក្នុងការកាន់អាវុធជាមួយបុរស នៅក្នុងជួរយោធា និងកងកម្លាំងសន្តិសុខ ក្នុងរយៈពេលពីរទសវត្សរ៍កន្លងមកនេះ បានធ្វើឲ្យ ខូចភាពផ្តាច់មុខនេះ។ នេះហាក់បីដូចជាបានបើកឱកាសយ៉ាងទូលំទូលាយសម្រាប់ស្ត្រីស៊ីវិល ក្នុងការហ៊ានទិញអាវុធ ហើយថែមទាំងហ្វឹកហាត់ក្នុងការប្រើប្រាស់របស់ពួកគេសម្រាប់ហេតុផលទាក់ទងនឹងសន្តិសុខ។

អ្នកស្រី Cynthia Yaacoub អាយុ ៣៣ឆ្នាំ ជាគ្រូបបណ្តុះបណ្តាលប្រើប្រាស់អាវុធជនជាតិលីបង់ បាននិយាយថា៖  «នៅក្នុងប្រទេសលីបង់ យើងមានវប្បធម៌កាំភ្លើង ហើយខ្ញុំមិនមានន័យថា វប្បធម៌អ្នកប្រមូលអាវុធនោះទេ ប៉ុន្តែយើងខ្វះការបណ្តុះបណ្តាលអំពីរបៀប និងពេលណាត្រូវប្រើអាវុធឲ្យបានត្រឹមត្រូវ និងសុវត្ថិភាព ហើយផលវិបាក គឺមកពីការប្រើប្រាស់អាវុធទាំងនោះមិនត្រឹមត្រូវ ទាំងបច្ចេកទេស និងផ្លូវច្បាប់។