រយៈពេល ៨០ឆ្នាំ បន្ទាប់ពីការទម្លាក់គ្រាប់បែកបរមាណូ នៅទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា និងណាហ្គាសាគី អ្នករស់រានមានជីវិតជនជាតិជប៉ុនវ័យចំណាស់ជាច្រើននាក់ទៀត សោកសៅកាន់តែខ្លាំងឡើង ដោយការគំរាមកំហែងពីនុយក្លេអ៊ែរ និងការទទួលយកអាវុធនុយក្លេអ៊ែរដោយក្រុមមេដឹកនាំពិភពលោក។

ការវាយប្រហាររបស់សហរដ្ឋអាមេរិកលើទីក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា នៅថ្ងៃទី 0៦ ខែសីហា ឆ្នាំ ១៩៤៥ ហើយបីថ្ងៃក្រោយមកទៅលើទីក្រុងណាហ្គាសាគី បានសម្លាប់មនុស្សជាង ២០០.000នាក់ នៅចុងឆ្នាំនោះ។ អ្នកផ្សេងទៀតបានរួចជីវិត ប៉ុន្តែមានជំងឺបណ្តាលមកពីវិទ្យុសកម្ម។

អ្នករស់រានមានជីវិតប្រហែល ១០០.000នាក់ នៅរស់ រហូតមកទល់សព្វថ្ងៃ។ មនុស្សជាច្រើន បានលាក់បាំងបទពិសោធរបស់ពួកគេ ដើម្បីការពារខ្លួន និងក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ពីការរើសអើង ដែលនៅតែ       មាន។ អ្នកផ្សេងទៀត មិនអាចនិយាយអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើង ដោយសារតែការភ័យតក់ស្លុត ដែលពួកគេបានជួបប្រទះ។

អ្នកនៅរស់រានមានជីវិតមួយចំនួន បានចាប់ផ្តើមនិយាយបណ្តើរអំពីជីវិតរបស់ពួកគេ ដោយសង្ឃឹមថា នឹងលើកទឹកចិត្តអ្នកផ្សេងទៀតឲ្យជំរុញឲ្យមានការបញ្ចប់អាវុធនុយក្លេអ៊ែរ។

ទោះបីជាមានបញ្ហាសុខភាពជាច្រើនក៏ដោយ អ្នករស់រានមានជីវិតលោកអ៊ុ Kunihiko Iida អាយុ ៨៣ឆ្នាំបានលះបង់អាយុចូលនិវត្តន៍ ដើម្បីប្រាប់រឿងរ៉ាវរបស់លោកអ៊ុ ជាមធ្យោបាយមួយ ដើម្បីតស៊ូមតិសម្រាប់ឲ្យមានការរំសាយអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ។